Nieuwste onderwerp

Verdwalen

Toen ik tien jaar was verdwaalde ik een keer. Het was in de verzameling bomen (de naam bos is al te pretentieus) vlakbij mijn huis en het kwam doordat ik graag wilde verdwalen. Als je verdwaald bent is het net alsof je de wereld ontdekt.
Mijn verdwaling was van romantiek ontdaan: elk half uur dat verstreek ging gepaard met hondenbezitters die hun hond uitlieten. Echtparen die een rondje gingen lopen om huwelijkse problemen uit te spreken. Grote jongens die langscrossten op hun opgevoerde brommertjes.
Tussen al dat dagelijks geweld was ik verdwaald. Ik zocht de weg en net voordat ik echt honger begon te krijgen besloot ik de weg terug te vinden. Dat gebeurde ongeveer na één minuut.
Toen ik tien was leerde ik dat verdwalen overal kan.
Soms raak ik verdwaald terwijl ik op de trein sta te wachten. Of als ik de bomen bekijk tijdens het maken van een toets. Ineens lijkt het alsof de wereld een willekeurige bol is, waar willekeurige poppetjes zich overheen manoeuvreren. Terwijl het ene poppetje uit beeld verdwijnt, komt er een ander voor in de plaats.
Het bijzonderste aan de wereld als ik verdwaald ben, zijn de vogels. Vogels zijn een soort mensen. Ze zijn alleen in de lucht. Op zo’n verdwaald moment is het ineens verbazingwekkend dat die vogels met zo’n nonchalance kunnen opstijgen. Ze kijken elkaar aan –als in dialoog- en slaan hun vleugels uit. We moesten maar weer eens verder, lijken ze te denken. Ze vliegen naar een elektriciteitspaal en zien de wereld vanuit een perspectief dat ze alleen met elkaar kunnen delen.
Vogels hebben een luchtruim zonder wegen, zonder verkeersregels. Zonder langscrossende jongens, of hondenuitlatende mensen. Een ontzagwekkende gedachte die me in één klap weer op aarde zet. Ik ben gewoon in een verzamelingetje bomen. Ik sta gewoon op een perron met een trap naar een straat.
In vergelijking met vogels, weet de mens overal de weg.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden