Nieuwste onderwerp

Dalmatiër

Toen ik klein was had ik een plastic dalmatiër waarop je kon zitten in het zwembad. Een dalmatiër die voor gebruik altijd uren moest worden opgeblazen –wij deden niet aan pompjes- zodat mijn vader genoodzaakt was de rest van de dag duizelig op zijn ligbedje te blijven liggen. Ik kon dan spelen met mijn dalmatiër.

Iedereen vond mij cool in het zwembad. Ik had immers iets wat niemand had. Een heuse plastic dalmatiër. En een vader die hem voor mij opblies. Het was een les voor het leven: je bent cool als je de juiste gadgets hebt.
De andere kinderen deden het met van die zalmroze ‘slierten’ waarover je enigszins kon touwtjespringen maar die eigenlijk weinig voorstelden. Of ze waren aangewezen op de dingen die er beschikbaar waren in het zwembad. Die stonden uren in de rij om uiteindelijk met een veel te grote groep op een afgeleefde mat vol met gaten te zitten en er voortdurend af te vallen.

Nee, dan mijn dalmatiër. Het was in de tijd dat ik nog niet kon zwemmen, dus ik genoot ervan om op de rug van mijn dalmatiër, met mijn zwembandjes om, de mensen in het zwembad te bekijken. Met mijn benen kreeg ik mijn dalmatiër vooruit. En nooit viel ik er af.

Soms, als ik iemand heel aardig vond, liet ik diegene op mijn dalmatiër. Daarna was diegene dan gebombardeerd tot Heel Goede Vriend. In ruil voor het zitten op de dalmatiër gingen we dan naar zijn of haar ouders om geld te vragen voor een ijsje.
Maar niet voordat ik mijn dalmatiër veilig onder de stoel van mijn vader had gelegd.

Het leukste was echter om alleen op mijn dalmatiër te zitten. Alleen maar te zitten en te luisteren naar het gegil van heel veel kinderen op een afgeleefde mat.

Eén keer deed ik het zonder zwembandjes. Ik luisterde naar het gegil, voelde het water klotsen tegen mijn tenen en ineens deed mijn dalmatiër iets geks. Ik viel eraf. Net die ene keer dat ik geen zwembandjes had omgedaan viel ik van mijn dalmatiër, zo zonder zwembandjes het water in.

Die dalmatiër leerde mij dat het niet omdoen van zwembandjes iets is wat direct door God bestraft wordt. Het niet omdoen van zwembandjes betekent per definitie verdrinken, ook al heb je nog zo’n trouwe plastic dalmatiër.

Daarna was ik de held van het zwembad. Ik was en bijna verdronken, en ik had nog steeds die ongelooflijk coole dalmatiër.

« terug naar blog

2 responses to “Dalmatiër”

  1. Kiza

    Djoeke Toch!

  2. Joey

    Heel herkenbaar , vlot en enthousiast geschreven en echt ” op z’n djoekens “!

    Ga zo door ! .. =)

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden