Nieuwste onderwerp

Skelet

Ik herinner me nog hoe ik op de eerste jaren van de middelbare school nietsvermoedend elke week naar een rood doek keek. Het hing ergens overheen en het was er altijd al geweest. De rode doek keek toe hoe ik mijn aantekeningen maakte en kleurde goed bij de blauwe gordijnen die in het klaslokaal hingen.
Op een dag werd het doek weggetrokken. ‘Dit is het skelet van een echte paria uit India’, zei mijn biologieleraar enthousiast.
Vanaf het moment dat mijn klasgenoten ontdekten dat er een echt skelet voor de klas stond konden ze nergens anders meer aan denken. Zo kwam het dat de biologieleraar, nooit te beroerd om op wat morbide fascinaties in te spelen, op een dag kwam aanzetten met een paar kartonnen dozen . ‘Erkende verhuizers’ stond er op. Op eentje stond zelfs nog: ‘slaapkamer Marcel.’
‘Dit heb ik ooit met een paar leerlingen bij de begraafplaats weggehaald,’ zei mijn biologieleraar trots. De dozen gingen open en een surrealistische ratjetoe aan menselijke botten kwam tevoorschijn. Mijn klasgenoten waren in de zevende hemel. De rest van de biologieles werd besteed aan het in elkaar puzzelen van vreemde wezens met vier schouders en negentien ribben.
Nu was ik al nooit een kind dat vol enthousiasme verrassingspannenkoeken bestelde, of dat graag meedeed aan droppings waarbij er als spook verklede vaders en moeders uit de bomen konden vallen, of van andere dingen hield waarbij je niet wist wat je kon verwachten. Maar sindsdien is het nog erger.
Vanaf het moment dat mijn biologieleraar de rode doek wegtrok had ik met terugwerkende kracht nare gevoelens over alle keren dat ik naar dat doek had gekeken. En eigenlijk niet alleen over dat doek. Ik voelde me rot over alle andere doeken die ergens overheen hingen. En over alle verhuisdozen waar ik ooit iets in had gestopt.
Het was het moment waarop ik voorgoed besefte dat als je zelfs geen rode doeken die goed kleuren bij blauwe gordijnen kunt vertrouwen, dat je dan eigenlijk niets kunt vertrouwen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden