Nieuwste onderwerp

Veulen

Elke middag wanneer ik naar het station loop word ik ingehaald door een veulen. Geen echt veulen, maar een jongetje van een jaar of veertien met lange dunne spillenbenen en lange dunne spillenarmen. En een tas die aan zijn schouders hangt en die net iets boven zijn knieholtes ophoudt.
Die tas zit tot de nok toe vol met boeken, die bij elke stap tegen zijn rug botsen. Het jongetje wil altijd de trein halen waarvan ik elke middag opnieuw besluit dat ik hem ga missen.
De eerste keer dat hij me inhaalde schrok ik een beetje. Hij rende namelijk, maar vanwege de tas en zijn spillenbenen leek hij meer een veulentje wat zijn eerste sprongetjes maakt. Nu zie ik hem elke dag, ter hoogte van het bejaardentehuis. Zijn blik strak naar beneden gericht, zijn schouders naar achter getrokken door de boeken.
Soms zie ik dat hij wordt ingehaald door andere jongens. Jongens die niet op veulentjes lijken maar op nijlpaarden. Nijlpaarden met verwassen grijze kleren en weggeschoren gelhaar. Hij hobbelt zich de longen uit zijn lijf en de andere jongens zetten ferme passen. Ze halen hem in en lachen.
Ik zie hem kijken naar de dingen waar ik ook naar kijk. Hij ziet ook die fietser die een tafel op zijn stuur heeft. Hij ziet ook die twee mensen die elkaar uitschelden en hij draait net als ik zijn hoofd om te horen wat die mevrouw zegt nadat ze de tirade van de man over zich heen heeft laten komen.
Ik hoor hem soms praten in zichzelf. Dialogen zijn het, waarin hij soms zijn excuses aanbiedt, en soms juist als een held van zich afbijt. Misschien klinkt het raar, maar ik ben van het veulentje gaan houden.
Daarom was mijn verbazing ook groot toen ik de laatste keer ter hoogte van het bejaardetehuis geen jongetje zag. Het bleef stil en ik besefte dat hij de trein niet meer zou halen. Net toen ik had aanvaard dat hij ziek was en dat ik hem vandaag niet als stille getuige van voorbijgaande tijd langs zou zien komen hoorde ik gepraat achter me.
Het was de stem van het jongetje, en het was de lach van een meisje. Ik draaide me om, en zag dat er een ander veulentje zijn hand vasthield. Een meisje met een even volle tas en even dunne spillenbenen. Vandaag had hij geen haast.
Vandaag hoefde zijn hoofd niet naar de grond. Voor het eerst keek hij me aan. ‘Hoi!’ zei hij trots.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden