Nieuwste onderwerp

Dorp

Dit zijn de laatste maanden dat ik in het kleinste dorp van Nederland woon. Dat van dat ‘kleinste dorp’ is een hypothese, want ik heb het nooit onderzocht. Maar het is een dorp met ongeveer honderd huizen. Veel is dat niet. Een jaar geleden correspondeerde ik met een student aan de UvA, die mijn motief wilde weten. Het motief om in zo’n klein dorp te wonen. Hij studeerde denk ik sociale geografie. Wederom een hypothese want ik heb de beste jongen nooit ontmoet.
Nu was dat allemaal niet zo interessant: mijn ouders wonen er nou eenmaal en dan gebeurt dat, maar hij wilde er graag voor naar dit dorp afreizen. Ik denk dat hij met meerderen in de omgeving een afspraak had. Het is hier dichtbezaaid met dunbevolkte dorpen, dus hij heeft dan mooi materiaal om een staafdiagram in excel te produceren.

Waarom wonen jongeren in dunbevolkte dorpen?
-omdat hun ouders er wonen (98%)
-omdat ze van de rust willen genieten (1%)
-omdat ze geen fiets hebben (1%)

Wederom een hypothese. De laatste optie is overigens erg serieus, want zonder fiets kom je nergens als jongere in een dunbevolkt dorp. Naar mijn dorp rijden bijvoorbeeld geen bussen. En dus ook geen treinen, en trams.
Waarschijnlijk is dit de exacte reden waarom ik die jongeman niet heb gesproken. Het begon allemaal zo mooi, maar eindigde als een fiasco. Denk ik.

Ik hoop dat hij dit leest. Misschien kan hij het dan alsnog in zijn staafdiagram verwerken.

Over een paar maanden verhuis ik. Gelukkig. Het is geen pretje om veertig minuten te fietsen als je zin hebt in vanillevla. Toch kijken volwassenen me altijd meewarig aan, als ik ze blij vertel over mijn verhuisplannen. ‘Later ga je nog verlangen naar zo’n dorp,’ zeggen ze dan. Meestal kijk ik dan meewarig terug.

Maar als je zoiets vaker hoort, ga je er toch over nadenken.

Ik schrijf dit stukje nadat ik net de hond heb uitgelaten. In mijn flodderige rode broek en mijn grijze sportieve trui en op de bergschoenen van mijn moeder.
Toen ik in de weilanden was kon ik naar hartelust pirouettes draaien – iets wat ik om motorische redenen verder eigenlijk nooit durf- en heel hard mijn lievelingsliedjes zingen. Halverwege de tocht hoorde ik iemand aankomen, huppelend. Hij zong een nummer van Justin Bieber. Niet mijn lievelingsnummer, maar dat geeft niet. Toen hij mij zag, hield hij er even mee op. Zonder een woord te zeggen passeerden we elkaar. We glimlachten, zoals mensen naar elkaar glimlachen die elkaar betrapt hebben ergens op.

Misschien is dat het enige, waar ik later dan nog een beetje naar ga verlangen. Maar hoe zet je dat nou in een staafdiagram.

« terug naar blog

One response to “Dorp”

  1. marjolein

    geweldig stukje djoeke

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden