Nieuwste onderwerp

Dagdroom

Ik dagdroom veel over de mensen die ik zou willen zijn. Ik ben meestal een man van veertig. Eén zonder vrienden, met een voorliefde voor rode omfietswijn. Een man in een klein appartementje, met een buurvrouw die hem af en toe wijst op de aanbiedingen in de foldertjes en op zijn planten. Dat ze weer eens water moeten. Een buurvrouw met een kat.
Zulke mannen hebben alleen maar geldzorgen, en van alle zorgen die je kunt hebben zijn geldzorgen wel de meest klinische. Ik ben geen man van veertig.
Laatst neuriede ik zonder het door te hebben een liedje. Ik stond in de rij voor een pinautomaat, en was tevreden over de dingen die ik net had gedaan. Ik neuriede totdat iemand zich omdraaide. Een man van veertig. Hij had net gepind, maar op het laatste moment had hij op ‘stoppen’ gedrukt. Dat nam ik aan, omdat er geen geld uit de pinautomaat was gekomen.
De man keek me onderzoekend aan en zei: ‘als een vrouw neuriet betekent dat dat ze wat heeft betekend voor deze maatschappij.’
Ik was geneigd hem te geloven, maar een echt grote bijdrage aan de maatschappij had ik op dat moment niet geleverd. Op een ander moment ook niet. Of je moet het schrijven van verhalen als een nuttige bijdrage zien. Of het aanbieden van petities over winkeldeuren die in de winter gesloten moeten worden.
De man leek mijn gedachten te lezen. De maatschappij is niet zo groot, zei hij. Hij stapte weer op zijn fiets. In zijn linkerfietstas zat een fles wijn. Het was een grote man maar al zijn onderdelen waren klein. Ik weet dat zeker van de onderdelen die ik kon zien, en vrijwel zeker van de onderdelen die ik niet kon zien. Kleine handen, kleine ogen. Hij had een vriendelijk gezicht.
‘Waar gaat u naartoe?’ vroeg ik. ‘Naar mijn appartement,’ zei hij.
Ik vroeg hem of hij ook een buurvrouw had. Hij knikte instemmend. Een buurvrouw met een kat, zei hij.
‘Ik wou dat ik u was,’ zei ik. Hij keek me ontroerd aan, zijn oogjes werden een beetje waterig. Hij dacht aan de afgelopen tien jaar, denk ik. Waarin hij eigenlijk niets noemenswaardig had gedaan. Als je tien jaar niets noemenswaardigs doet, zijn je herinneringen ook minder noemenswaardig. Met alle gevolgen van dien. Hij voelde zich gevleid, dat er iemand was die zijn herinneringen wilde hebben.
‘Mijn herinneringen zijn vast mooier als je er een beetje bij neuriet,’ fluisterde hij zacht. Met een glimlach stapte hij op zijn fiets.

« terug naar blog

One response to “Dagdroom”

  1. Eisso Post

    Het onthutst me een beetje. Een man van 40 die droomt een vrouw van 18 te zijn kan ik me nog voorstellen, maar omgekeerd… zelfs als ik weet dat de ‘ik’ niet per se de schrijver is. En dan een man zonder vrienden die ‘omfietswijn’ drinkt… Ik stel me daar van alles bij voor maar kom er toch niet echt uit wat het is. En dan ook nog die kleine onderdelen… ik moet er heel erg op broeden waar het eigenlijk over gaat, maar misschien is dat juist wel de bedoeling.

Reageer

Wat lees ik?

Arnon Grunberg, Jonathan Safran Foer, Philip Roth, Haruki Murakami, Harry Mulisch, Gabriel García Marquez, Isabel Allende, Milan Kundera, de Volkskrant

Wat luister ik?

the weepies, the tallest man on earth, noah and the whale

Wat kijk ik?

De wereld draait door, journaal

Quote

‘Ik verlang naar een wereld van fictie waarin ik zelf mag bepalen hoe het drama zich ontwikkelt en wat de afloop is.’ A.F.Th. van der Heijden