Nieuwste onderwerp

Entree

Joanna reed. Ze zei niets en hield haar ogen strak op de weg gericht. Ik vond het niet aan mij om iets te zeggen, of eigenlijk wel, maar ik durfde niet. In plaats daarvan deed ik meerdere pogingen haar aan te kijken. Maar dat mislukte dus.

Voor de flat stopte ze de auto vrij abrupt. Ietwat aarzelend draaide ze zich naar me toe. Omdat ik nog steeds niet wist wat ik moest zeggen drukte ik een kus op haar wang. Daarna keek ik haar nog een paar seconden serieus aan, om te laten zien dat ik heus wel begreep dat dit echt was, en moeilijk.

De welkomsthal van de flat is vrij krap. Ik voelde altijd een lichte huivering als de wind door het enkele glas recht mijn botten in kroop. Boven een doorgekraste meneer Stoeben en onder de familie Alkajioui stond het slordig geschreven naamplaatje dat ik altijd indrukte, net zo lang tot de deur naar het trappenhuis opensloeg en een nieuwe windvlaag door het halletje jaagde. De aankondiging van de bingo avond fladderde van het prikbord af op de witte tegels, maar voor mij was deze bries onvergelijkbaar met de snerpende kou van nog geen minuut daarvoor.

Vandaag loop ik opnieuw de hal binnen en constateer tot mijn ergernis dat ik niet alleen ben. Op de rand van de plantenbak zit een blonde jongen zijn lenzen in te doen. Ik voel buitenproportionele paniek als ik hem beleefd groet. Is dit hele moment nog niet ongemakkelijk genoeg van zichzelf?

Ik druk de knop in van nummer 110 en hoop van harte dat ze niet thuis is, ook al zou dat niets oplossen. Na wat gekraak hoor ik Laura’s stem die vraagt wie er is. Ik schraap m’n keel en kijk nog even achterom. “Hey Laura, dit is Koen”.

Die begroeting ging nog vrij automatisch. Pas nu laat ik toe dat Laura’s stem herinneringen terugbrengt. In gedachten waardeer ik haar om haar altijd opgewekte toon en vervloek ik dat ze die zelfs nu kan boven halen.

Na een aarzeling van hopelijk niet te lang schieten me eindelijk de juiste woorden te binnen. Nietszeggend zijn ze, zo algemeen dat alleen Laura snapt wat ik bedoel. “Ik heb nog wat spullen bij je laten liggen…” Meer hoeft gelukkig niet; Laura laat de deur open gaan en zegt opgewekt dat ik door kan lopen. En ik vraag me af hoe ik me ooit ga wapenen tegen die stem, als ik een onbekende in de hal al hinderlijk vind.

« terug naar blog

Reageer

Wat luister ik?

Regina Spektor, Simple Plan, Guy Sebastian, Hillsong United, Laura Pausini

Wat denk ik?

Let all who are thirsty come. Let all who wish receive, the water of life freely.

Wat schreef ik?

De twee jaar nadat (Lemniscaat, 2012)

Quote

"Indien iemand mij zou bewijzen dat Christus buiten de waarheid staat, en indien het een feit zou zijn dat de waarheid Christus uitsloot, dan zou ik liever bij Christus blijven dan bij de waarheid." - Fjodor Dostojevski, brief aan Natalia Fonvizina -